De makelaar met 90 jaar historie

Makelaar Jan Maas
Door Willem van der Sommen – Groot Eindhoven op Zondag – Zondag 28 februari 1988

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel I van onze geschiedenis:


Makelaar Jan Maas als tachtiger de ‘vut’ in

 

Na bijna zestig jaar als makelaar in Eindhoven gewerkt te hebben vond de heer Jan Maas het welletjes. Op vrijdag 12 februari j.l. vierde hij zijn tachtigste verjaardag en besloot hij zoals hij zelf lachend zegt, met de v.u.t. (pensioen) te gaan. Maas Makelaarskantoor, dat in 1929 als Maas Assurantie- en Woningbureau van start ging, is een begrip en heeft een zeer vertrouwde naam in Eindhoven en de regio.

Hij maakt nog dagelijks lange werkdagen, niet alleen op kantoor maar ook ’s avonds thuis. “Wanneer mijn vrouw om ongeveer half twaalf naar bed gaat komen minstens nog twee avonden per week de boeken op tafel en werk ik enkele uurtjes”, vertelt de energieke heer Maas die nog goed gezond is. Vanaf 1927 deed de heer Maas na werktijd in assurantiën. Hij was vier jaar administrateur bij busonderneming City, de stadsvervoerdienst van Eindhoven. Door de bezoeken aan zijn klanten bemerkte hij dat de makelaardij op gang kwam. ‘’ De groei ging richting makelaarskantoren’’, vervolgt hij. ‘’Er waren in Eindhoven toentertijd zeven makelaars; nu vijfenveertig. Verzekeringen en de handel in huizen waren de belangrijkste zaken. Later zijn daar ook de financieringen, hypotheken en taxaties bij gekomen. In 1941 werd ik beëdigd makelaar en toen kwamen de zaken goed aan het rollen. Indertijd moest je eerst een aantal jaren als makelaar gewerkt hebben om zo het vertrouwen te winnen en de instanties de gelegenheid te geven na te kunnen gaan wat voor een man je wel was’’. In de begintijd verplaatste de heer Maas zich uitsluitend per fiets. Pas in 1934 kwam de eerste auto. ’s Morgens om half acht begon de werkdag die dan door ging tot in de nacht. ‘’Ik werkte toen twaalf tot zestien uur per dag. Zaterdagavond om zes uur hield ik op dan was ik vrij tot maandagmorgen. Dan werd er niet gewerkt tenzij in exceptionele gevallen. Nu is dat allemaal wat minder. Ik werk van half negen tot half zes en dan nog minstens twee avonden. Slaap kom ik niet te kort. Vroeger wel. Ik was gewend altijd hard te werken en wanneer ik dan bij de kapper zat kon het gebeuren dat ik in slaap viel. Dat was dan een rustpunt in de lange dagen’’.

Begin periode als makelaar

‘’ De moeilijkste tijd van ons bedrijf was bij de oprichting. In de beginperiode waren mijn vader en ik blij met iedere verzekering die we afsloten. Onze kracht bij de makelaardij was dat mensen bij de koop 10% moesten aanbetalen hetgeen dat de waarborgsom was die men kwijt raakte als men zich terugtrok. In mijn hele loopbaan is nog nooit iemand bij ons zijn waarborgsom kwijt geraakt’’.

Oorlog

‘’ In de oorlogstijd moesten wij de zaak splitsen. Mijn vader zat op de Emmasingel met de makelaardij en ik met de assurantiën aan de Gerarduslaan. In de huizen verkoop was er op dat moment weinig te doen omdat die aan prijsbeheersing onderhevig was. In 1939 moest ik, nadat ik ook verhuisd was naar de Emmasingel, door de mobilisatie in dienst. Aan de Pastoriestraat was het bij café ‘De Turk’ verzamelen. Samen met drie anderen moesten wij daar auto’s invorderen. Die voertuigen moesten wij controleren, registreren en beschrijven. Deze functie kreeg ik omdat ik makelaar was en door mijn werk bij de stadsverkeersdienst enige kennis van motorvoertuigen had. Later werd ik overgeplaatst naar Haarlem en Doorn. Op 28 mei 1940 was ik thuis en ben ik weer gaan werken. Wij hadden tot die tijd veel autoverzekeringen maar de wagens waren allemaal gevorderd en die portefeuille was dus leeg. In de eerste maand verdiende ik niet maar toen kwamen de oorlogsschadeverzekeringen op gang. In de kortste keren had ik me daarin verdiept en ik ging die afsluiten. Dat was keihard werken en alles op de fiets. In 1942 en 1943 ben ik ondergedoken. Ik weigerde voor de bezetter te werken. ’s Nachts sliep ik thuis en deed dan ook mijn bureauwerk. Overdag was ik altijd op de baan en wist niemand, zelfs mijn vrouw niet, waar ik was. Ook de thuiskomst was onbepaald en ik keek niet naar de avondklok. Twee en een halve maand voordat de oorlog was afgelopen hadden wij in het geheim een militair commando opgericht en we hebben de bevrijding van Eindhoven wezenlijk meegemaakt’’.

Zelfstandig verder

‘’ In januari 1946 mochten we weer vrij verkopen en was er geen spraken meer van prijsbeheersing. Toen heb ik de zaak van mijn vader, die ging rusten, overgenomen en ben zelfstandig verder gegaan op de Emmasingel. Ik veranderde de naam van Maas Assurantie- en Woningbureau in Maas Makelaarskantoor’’, herinnert de heer Maas zich.

Langzaam maar zeker groeide het makelaarskantoor tegen de verdrukking in omdat er veel nieuwbouw was. Er was geen vrije vestiging mogelijk maar Maas Makelaarskantoor had 784 huizen in beheer. In de hele regio, tot in Weert toe, verkocht de heer Maas en zijn staf huizen. In 1962 werkten er twaalf personeelsleden. Het pand aan de Emmasingel moest vanwege stadsvernieuwingen verdwijnen. Gekozen werd voor een locatie aan de Prins Hendrikstraat. In 1965 kwam dit pand na een aantal verbouwingen volledig gereed en kwam zoon Jacques bij vader Jan in het bedrijf. Werk was voldoende omdat grote projectontwikkelaars veel nieuwe plannen verwezenlijkten. Heden ten dage zijn er veel kleinschalige projecten, is de gemeente Eindhoven naar de mening van de heer Maas goed bezig en heeft ze een aantal leuke projecten ontwikkeld. In 1986 verhuisde Makelaarskantoor Maas naar de Boschdijk. Het was voor de clientèle nauwelijks mogelijk in de Prins Hendrikstraat te komen. Er was geen parkeergelegenheid en door allerlei gemeentelijke verkeersvorderingen moeilijk bereikbaar. ‘’Het wezenlijke verschil tussen de makelaardij van vroeger en nu is niet alleen de groei van het aantal kantoren. Het computersysteem heeft zijn entree gedaan en de fotopresentatie is nu heel anders. Wij maakten dat vroeger allemaal zelf en hadden daarvoor twee stencils- en een ofsettmachine. Nu is dat vervallen en wordt de fotopresentatie verzorgd door de Nederlandse Bond voor Makelaars. De aanbiedingen maken we nog wel. In de tijd de stencilperiode waren wij met onze ofsettmachine erg luxe. Ik heb me niet meer met de computers bezig gehouden omdat ik te veel ander werk had. Het was te bewerkelijk en ik wind dat ik dat maar aan de jeugd over moet laten. Nu draag ik met een gerust hart ons bedrijf over aan mijn zoon Jacques. Stoppen met werken doe ik niet maar mijn echtgenote heeft er recht op dat ik onderhand eens wat meer thuis ben. Daarom ga ik in de v.u.t.’’, besluit de heer Jan Maas lachend.